Царайлаг хvvхнvvдэд нугасгvй дуртай Сандаг Тэрэлжийн амралтанд очоод Дэнсмаа гэдэг дажгvй хvvхэнтэй танилцжээ. Тэрбээр Дэнсмаатай танилцсан эхнийхээ өдөр тvvнийг дагуулан модтой толгой өөд гарч цаашаагаа хээр тал дундуур явж байхдаа байн байн санаа алдаад байв.
Энэ нь тvvний хvvхэн панаалдах арга бөгөөд нэг vгээр хэлбэл хайртай, дуртай болчихоод сэтгэлээ илэрхийлэх гээд ядаж яваа хvний дvр аж. Тэгтэл Дэнсмаа vvнийг нь ойлгосонгvй. Хажуудах хvн нь хэнгэнэтэл санаа алдаад байх нь бvсгvйд тун тээртэй санагджээ. Тэгээд аргаа бараад “Чи минь ямар зовлонд унасан хvн бэ” гэхэд Сандаг сандарч тэвдэхдээ “Шvд өвдөөд” гэсэн байна. “Шvдний өвчин хэцvv, одоо яадаг билээ” гэж Дэнсмааг мэгдэн хэлэхэд Сандаг “Чамайг байхад алзахгvй ээ” гэж. “Би шvдний эмч юмуу” гэхэд Сандаг “Биш ч гэсэн чи эмчилж чадна” гээд баруун хөхөн дээрээ гараараа дарж “Шvдний өвчин энд байдаг юм” гэв. Дэнсмаа жуумалзан инээж “Эрчvvл хачин юм сэтгэнэ шvv” гээд Сандагийг хөлөөс нь толгой хvртэл сая vзсэн мэт ажиглав. Тэгтэл Сандаг Дэнсмааг дэгдийтэл татаж биедээ наалдуулан бөгс, сvвээгээр нь илж гарчээ. Дэнсмаа өрөөсөн өвдгөө сул орхиж нялх хурга эхээ хөхөх гэж байгаа юм шиг Сандагийн цээж рvv наалдана. Тэднийг янагийн vгс шидэлцэн, vнсэлцэж байх зуур vдшийн бvрий нөмөрчээ. Мань хоёрын бvсэлхийнээс доошхи саамшин чинэрч байлаа. Сандаг хvvхний өмд рvv гараа шургуулж хэвлийн тус газар нь зөөлөн илэхэд хvvхэн муур шиг гийнаж “Хоёулаа хэвтээд тэгэх vv” гэв. Сандаг тvvнийг уулын өөд харуулж хэвтvvлээд солбисон хөлийг нь алцайлгахад хvvхэн “Жаахан хvлээж бай. Ингэж хэвтээд олигтой юм болохгvй. Чи доошоо гулсаад алга болчихно” гэлээ. Тэгснээ Дэнсмаа “Толгойгоо уруу харуулъя. Модонд тулгая. Их гоё байдаг юм” гээд сурамгай нь аргагvй газрын хэвгий рvv толгойгоо харуулж хэвтэв. Тvvний оймсон тvрvvтэй гялгар гутал харанхуйд гялтганана. Хэвгий газар бэлгийн ажил хийхэд лав орохоос гадна умдагны гvнд амьд халуун vрээ цацах бололцоотой байв. Болжмор шиг дэрэвгэр хvvхэн тийм адтай чанга байхыг Сандаг vзээгvй тул “Чамтай насаараа унтсан ч уйдахгvй” хэмээн ам өгчээ. Хариуд нь Дэнсмаа “Худлаа, та нар алт шиг vгтэй. Харин олдсон боломжийг ашиглаад өнөө шөнө л чи намайг сайн гэгч эдлээд өг” гэж гуйсан байна. Ойд ямархуу байрлалтай амрагийн цэнгэл эдэлж болдогийг Дэнсмаа ийнхvv Сандагт зааж өгчээ. Ай даа юу ч гэхэв. Хэвгий газар бvсгvй хvнтэй энгэр зөрvvлэх шиг нандин дурсамж ховор биз. Дэнсмаа модонд толгойгоо тулгаж байгаад Сандагт хэд хэдэн удаа цохиулахдаа “Би эр хvнд ингэж даруулах их дуртай. Хэвгий газар цохиулахад эр хvн эрхтэнтэй юутай хээтэйгээ умдаг руу давхиад орчих шиг болдог юм” хэмээн vглэн янцаглаж байжээ. Харин Сандаг дараачийн жилvvдэд амралтанд очиж хvvхэн цохихдоо дандаа хэвгий газар уруу харуулан хэвтvvлээд цохидог болсон бөгөөд тэрбээр “Хэвгий газар бvсгvй хvн янзлах шиг нандин дурсамж ховор шvv” гэж эрчvvдэд сайрхдаг байна.